Er stond veel op het spel bij het eerste presidenti\u00eble debat tussen Barack Obama en John McCain. Beide kandidaten vielen aan, maar wilden vooral niet verliezen. En dus eindigde het eerste debat, dat vooral over buitenlands beleid ging, in een spannende 0-0. Wat viel op?<\/p>\n
Om te beginnen hadden beide kandidaten zichtbaar aan hun debatvaardigheden gewerkt. Neem Obama. Tijdens de Democratische voorverkiezingen legde hij het in het debat duidelijk af tegen Hillary Clinton. Hoewel een groot spreker, had hij er in het verleden veel moeite mee zijn belangrijkste punten kort en bondig te formuleren.<\/p>\n
Tijdens dit debat had Obama zijn vaak langdradige antwoorden – met storende ehm<\/em>’s – ingeruild voor krachtige taal. Zijn eerste antwoord was daar een goed voorbeeld van. In vier heldere punten zette hij uiteen aan welke voorwaarden het reddingsplan voor de financi\u00eble sector moet voldoen. Direct daarna stelde hij dat deze crisis het gevolg is van acht jaar economisch wanbeleid door George Bush – wanbeleid dat McCain keer op keer had gesteund. Vanaf het begin tot aan het einde van het debat, in totaal tien keer, koppelde Obama zijn tegenstander aan de impopulaire president. Daarmee had hij een duidelijk en consistent verhaal.<\/p>\n McCain was zoals te verwachten feller en emotioneler, maar liet zich daarbij niet van zijn stuk brengen. In het verleden werd hij nog wel eens zichtbaar boos op zijn tegenstanders. Vaak maakt emotie een kandidaat authentiek, maar debatten om het presidentschap zijn ook een test: wie kan het best presteren onder grote druk? Heftige emoties zorgen dikwijls voor twijfel over de vraag of de kandidaat wel uit het goede hout is gesneden.<\/p>\n Obama probeerde McCain een aantal keer te provoceren. “John”, zo zei hij, “het is jouw president waarvan je zelf hebt gezegd dat je het 90 procent van de tijd met hem eens bent…” Feitelijk was dit onjuist: McCain heeft wel eens gezegd dat anderen<\/em> stelden dat hij het 90 procent van de tijd met Bush eens was. Maar als hij hier (fel) op had gereageerd, dan had Obama het punt gewonnen. Immers: de discussie was dan vooral gegaan over de overeenkomsten tussen Bush en McCain. In plaats daarvan grapte hij: “Het is alom bekend dat ik niet ben gekozen tot Miss Congeniality<\/em> in de Senaat of bij de regering.”<\/p>\nMcCain: rustiger<\/h3>\n