Hoe lok je een win-windiscussie uit?
Gepubliceerd op woensdag 11 augustus 2010 (Overtuigtips)
In een discussie of vergadering heb jij er belang bij dat dat het gaat over de onderwerpen waarop jij sterk staat. Je doet er daarom goed aan anderen hiertoe te verleiden. Wat er ook gebeurt, voor jou is dat een win-windiscussie. Hoe werkt dat?
Provoceer je tegenstander in de discussie met een kleine overdrijving van een negatieve eigenschap van zijn of haar standpunt. Zorg dat die overdrijving klein genoeg is om te worden geaccepteerd door je doelgroep maar groot genoeg om je tegenstander te prikkelen deze te weerleggen. Hoe je tegenstander er ook mee omgaat, jij komt sterker uit de interactie. Als hij er niet op in gaat, heb je een onbetwist sterk punt gemaakt in de ogen van je doelgroep. Als hij er wél op in gaat, ontstaat er discussie over punten op terrein waarop het publiek het met jou eens is. Met het uitlokken van deze win-windiscussie maak je dus een voor jouw doelgroep sterk punt nog belangrijker in de discussie.
Gisteren bezochten Victor en ik voor de tweede keer een rally van Barack Obama. Morgen zullen we voor de tweede keer een rally van John McCain bezoeken. Vandaag hadden we een dag over. Een tussendag in Virginia Beach, waar Victor ruim drie jaar heeft gewoond. Maar in plaats van een dagje aan het koude strand kozen we voor iets heel anders. Vandaag hebben we kiezers gebeld namens de campagnes van John McCain én Barack Obama. 
Vandaag waren Victor en ik bij een rally met John McCain én Sarah Palin in Hershey, Pennsylvania. De wekker stond om 5:00 uur, en een uur later stonden we in de stromende regen bij het Giant Center — een ijshockeystadion. Nou ja, wij stonden nog net droog, terwijl achter ons duizenden Republikeinen in de regen stonden. En de deuren gingen maar niet open. Frustratie alom, en een nieuw woord geleerd: ‘knucklehead’ (oen). Als in: ‘Open the door, knucklehead!’ Okay, genoeg inleiding. Op naar de rally zelf. Hier zijn onze foto’s! 
De talloze borden langs de weg vertelden ons dat we midden in “McCain Country” waren. Maar op de rally van vice-presidentskandidaat Joe Biden in Martinsville, Virginia was daar weinig van te merken. Enthousiasme ontbrak niet bij de Democraten in Virginia, die kans zien om voor het eerst in 48 jaar de staat richting een Democratische president te sturen. Deze rally moest dat doel ondersteunen. Daarom zette het campagneteam van Obama en Biden een strak geregisseerde show neer, waarbij niks aan het toeval werd overgelaten.
Dilemma’s, dilemma’s. We kunnen niet alles zien en doen wat we zouden willen. Amerika is een groot land en de afstanden tussen de verschillende evenementen dus ook. Er moeten keuzes worden gemaakt. Daarom de vraag aan de trouwe lezers van de Debatblog: waar moeten Lars en ik naar toe aan het einde van dit weekend? Sarah Palin of John McCain?
Victor Vlam en ik staan op het punt om naar Amerika te gaan! Over minder dan een uur vertrekt onze vlucht naar Washington. Ons doel is duidelijk. We willen de kandidaten in actie zien. Tijdens rallies en town halls. Zo veel mogelijk. En van dichtbij.
Vannacht zullen alle schijnwerpers voor even gericht zijn op Joe Biden en Sarah Palin. De kandidaten voor het vicepresidentschap kruisen verbaal de degens tijdens hun eerste en enige onderlinge debat. In het verleden was er nooit zoveel interesse in het vicepresidentiële debat. Dit jaar is dat anders. Experts verwachten dat het debat waarschijnlijk zelfs beter bekeken zal worden dan het eerste debat tussen Barack Obama en John McCain. Er staat dus veel op het spel. Wat kunnen we verwachten?
Er stond veel op het spel bij het eerste presidentiële debat tussen Barack Obama en John McCain. Beide kandidaten vielen aan, maar wilden vooral niet verliezen. En dus eindigde het eerste debat, dat vooral over buitenlands beleid ging, in een spannende 0-0. Wat viel op?
Vannacht was het moment dan eindelijk daar: John McCain aanvaardde zijn kandidaatstelling voor het presidentsschap en sprak de Republikeinse conventie toe. Hoe deed hij het? En kwamen 
John McCain is een zeer begaafde spreker. Bij veel van zijn publieke optredens komt hij ontspannen, sympathiek en oprecht over. Hij weet zijn publiek te boeien met humor en mooie verhalen. En als geen ander kan hij spitsvondig en ad rem inspelen op onverwachte reacties uit het publiek (‘heckles’). Maar dat is niet de John McCain zoals we hem kennen van televisiebeelden. Tijdens zijn formele speeches komt hij gespannen over. Hij maakt houterige handbewegingen en tovert na elke passage, hoe serieus ook, een merkwaardig brede glimlach op zijn gezicht. Hij verspreekt zich regelmatig (“I will veto every BEER! … eh bill”) en wekt met zijn abominabele presentatie vooral medelijden op bij de media. Wat is hier aan de hand?
