Gepubliceerd op woensdag 1 februari 2012 (Overtuigtips)
Weinig is zó desastreus voor de overtuigingskracht van je presentatie of toespraak als een onverwacht en weifelend einde. Zo’n einde waarbij het even duurt voordat mensen doorhebben dat je klaar bent met je verhaal. Elke seconde lijkt een eeuwigheid te duren, totdat één iemand aarzelend begint te applaudisseren. Of, bijna net zo erg: een presentatie waarbij je zelf tot slot wat onzeker rondkijkt en zachtjes mompelt: “Euh… Dat was mijn presentatie.”
Gepubliceerd op woensdag 25 januari 2012 (Overtuigtips)
Precies een jaar geleden lieten we zien hoe Jolande Sap, toen nét de nieuwe leider van GroenLinks, niet goed wist hoe om te gaan met applaus. Soms kreeg ze het applaus niet dat ze juist wél verwachtte. Andere keren kreeg ze het wel, maar volstrekt niet spontaan. Het gevolg? Een pijnlijke compilatie van mislukte applausmomenten.
Gepubliceerd op woensdag 24 augustus 2011 (Overtuigtips)
Zaterdag publiceerde Algemeen Dagblad een paginagroot artikel over politieke oneliners. Speciaal voor de lezers van AD gaf ik daarin een aantal tips voor het formuleren van oneliners. Die tips kun jij misschien ook gebruiken!
“U bent toch niet aan het Grieks boekhouden?” “Het dreigt nu Return of the Nerds part IV te worden.” “En de Grieken nemen nog een glaasje ouzo.” De debatten over de eurocrisis staan bol van de politieke oneliners. Maar hoe spontaan zijn die spitsvondigheden? “Als je die ene goede zin te pakken hebt, kunnen tv-kijkers hem ‘s avonds in de kroeg herhalen.”
Zaterdag publiceerde Algemeen Dagblad een interessant artikel over politieke oneliners. Voor het stuk interviewde AD-journalist Eefje Oomen een aantal experts en ervaringsdeskundigen, waaronder Hans Wiegel, Emile Roemer, speechwriter Renée Broekmeulen, hoogleraar vaderlandse geschiedenis Henk te Velde en Debatrix-oprichter Lars Duursma.
Gepubliceerd op dinsdag 18 januari 2011 (Publicaties)
Afgelopen zondag gaf Jolande Sap, de kersverse leider van GroenLinks haar eerste grote speech. Dat ging niet soepel. “Ik moet nog wennen aan die mooie applausjes,” zo verklaarde Sap zelfs tijdens haar speech. Kijk mee naar deze compilatie van alle momenten waarop ze applaus krijgt — of juist niet.
Geen moment kwam de speech echt uit de verf. Dat kwam met name door de ongemakkelijke momenten die ontstonden rondom elk applaus. Ervaren sprekers weten hoe ze applaus kunnen regisseren, zodat mensen in de zaal weten wanneer ze moeten en kunnen applaudisseren. Jolande Sap deed dat niet. Daarom kreeg ze soms het applaus niet dat ze juist wél verwachtte. Andere keren kreeg ze het wel, maar niet spontaan.
Gepubliceerd op vrijdag 29 februari 2008 (Publicaties)
Wie net zo veel naar de speeches kijkt van de Amerikaanse presidentskandidaten als wij, zal hebben opgemerkt dat de kandidaten meestal door applaus heen praten. Dat lijkt gek. Waarom zouden ze het applaus afbreken dat is opgeroepen door een zorgvuldig voorbereide en nauwkeurig geformuleerde one-liner? Het is geen slordigheid, maar draagt veel bij tot hun charisma.
21/5 - Politici in Nederland zouden meer moeten letten op de termen die ze gebruiken, betoogt Lars Duursma in NRC Handelsblad. Ze kunnen van grote invloed zijn op de kiezer. Maar alleen...
26/4 - Lars Duursma is samen met 63 andere ondernemers geïnterviewd voor ‘Growth in a difficult decade’. Het boek heeft een wereldwijde oplage van één miljoen exemplaren en alle opbrengsten gaan naar...
Meld u nu aan voor onze wekelijkse overtuigtips en ontvang elke woensdag een concrete strategie die u direct kunt toepassen om uw collega's, klanten of partner te overtuigen.
Zo'n 3.000 mensen ontvangen wekelijks onze beste overtuigtips. Zij leerden onder meer hoe je een controversieel voorstel verdedigt en hoe je slecht nieuws vertelt aan een goede relatie.
Weinig is zó desastreus voor de overtuigingskracht van je presentatie of toespraak als een onverwacht en weifelend einde. Zo’n einde waarbij het even duurt voordat mensen doorhebben dat je klaar bent met je verhaal. Elke seconde lijkt een eeuwigheid te duren, totdat één iemand aarzelend begint te applaudisseren. Of, bijna net zo erg: een presentatie waarbij je zelf tot slot wat onzeker rondkijkt en zachtjes mompelt: “Euh… Dat was mijn presentatie.”
Precies een jaar geleden lieten we zien hoe Jolande Sap, toen nét de nieuwe leider van GroenLinks, niet goed wist hoe om te gaan met applaus. Soms kreeg ze het applaus niet dat ze juist wél verwachtte. Andere keren kreeg ze het wel, maar volstrekt niet spontaan. Het gevolg? Een 
“U bent toch niet aan het Grieks boekhouden?” “Het dreigt nu Return of the Nerds part IV te worden.” “En de Grieken nemen nog een glaasje ouzo.” De debatten over de eurocrisis staan bol van de politieke oneliners. Maar hoe spontaan zijn die spitsvondigheden? “Als je die ene goede zin te pakken hebt, kunnen tv-kijkers hem ‘s avonds in de kroeg herhalen.”
Wie net zo veel naar de speeches kijkt van de Amerikaanse presidentskandidaten als wij, zal hebben opgemerkt dat de kandidaten meestal door applaus heen praten. Dat lijkt gek. Waarom zouden ze het applaus afbreken dat is opgeroepen door een zorgvuldig voorbereide en nauwkeurig geformuleerde one-liner? Het is geen slordigheid, maar draagt veel bij tot hun charisma.
